تبدیل نور خورشید به آب شیرین

نور خورشید در گسترهٔ طیفی وسیعی می‌رسد. جاذبی که برای باند باریکی تنظیم شده باشد بیشتر آن را دور می‌ریزد، پس کامپوزیت باید انرژی را از فرابنفش تا فروسرخ نزدیک بگیرد، نه در یک طول موج دلخواه.

انرژی‌ای که به تودهٔ آب پخش شود، آبی را گرم می‌کند که در حال تبخیر نیست. ساختار باید گرادیان دما را درون لایه‌ای نازک در فصل مشترک نگه دارد و آن را از آب زیرین عایق کند.

به‌محض خشک‌شدن سطح، تبخیر متوقف می‌شود. تخلخل باید آب را دست‌کم به همان سرعتی که از دست می‌رود بالا بکشد، بی‌آنکه به مسیری گرمایی برای بازگرداندن گرما به توده تبدیل شود.

هر لیتر که تبخیر می‌شود، جامدات محلولش را جا می‌گذارد. سطح باید یا نمک را به آب ورودی بازگرداند یا آنچه را روی آن متبلور می‌شود تحمل کند، آن هم در مقیاس ماه‌ها نه یک بعدازظهر.